• Ondernemen in het komende decennium

  • Slow Management

  • De Nieuwe Normaal

  • Advies

Compilatie video ten behoeve van het boek ‘het Kantelingsalfabet’.
Hier hebben de 90 auteurs en tientallen betrokkenen het voor gedaan.

En daarom was de boeklancering zo’n enorm succes!

De Belgische adviseur en schrijver Frederic Laloux is voormalig ‘Associate Principal’ bij McKinsey. Hij heeft onderzoek gedaan naar naar nieuwe methoden van management en gezonde organisaties. Onder organisaties worden niet alleen bedrijven maar ook scholen, ziekenhuizen en verzekeringsmaatschappijen verstaan.

Vveel organisaties in onze samenleving zijn moe van bureaucratie en van politiek. En volgens Laloux is dat een goed teken. Het laat zien dat we aan het einde van een tijdperk van een bepaald soort management zijn gekomen en dat we klaar zijn voor iets nieuws. We zien dan ook dat er een nieuwe manier van nadenken over bedrijven aan het opkomen is. Een nieuw model van organiseren is in de maak.

Laloux duikt in de geschiedenis van de ontwikkeling van organisaties. Van het tribale tijdperk naar het agrarische, het industriële en het huidige informatietijdperk. Elke keer dat we van tijdperk zijn veranderd, hebben we fundamenteel op een nieuwe manier naar organisaties gekeken.

Drie fundamentele doorbraken

Laloux heeft vier jaar lang diepgaand onderzoek verricht naar twaalf, niet al te bekende, internationale organisaties waaronder Buurtzorg Nederland, de Franse automotive toeleverancier FAVI, en het Amerikaanse tomaten-verwerkende bedrijf Morning Star. De resultaten van dat onderzoek laten zien dat er al bedrijven zijn die de volgende stap naar een nieuw soort management met succes hebben gezet. In deze video pikt hij Buurtzorg eruit om te illustreren hoe succesvol een niet-hiërarchische bedrijfsvoering kan zijn.

In het nieuwe managementdenken zijn volgens Laloux drie fundamentele doorbraken te herkennen:
1. Zelfsturing; dus geen klassieke hiërarchie meer. 2. Heelheid; zowel de rationele als intuïtieve, spirituele en gevoelskanten van de mens hebben een plek in de organisatie. 3. Evolutionair doel; de organisatie beschouwen als een levend iets met een eigen richting. Dus niet vijf jaar vooruitkijken en je daarop vastpinnen. Nee, twintig jaar vooruitkijken en plannen voor de volgende dag. Kijken naar wat er aan het gebeuren is en onderzoeken waarop men kan inspelen.

Geen strategisch plan en plaatsmaken voor de echte, in de praktijk ingebakken controle

De door Laloux onderzochte organisaties hebben geen van allen een strategisch plan. Wel een duidelijk zicht waar ze naartoe willen en flexibele manieren om daarmee om te gaan. Eigenlijk is er meer controle door te luisteren en voortdurend dingen aan te passen, dan een rigide plan dat ons een gevoel van controle geeft maar geen controle is omdat de werkelijkheid te complex is en te snel verandert.
Veel bedrijfsleiders zeggen: Ik moest, staande aan de top van de piramide, de illusie van controle die ik had met al mijn strategieën en plannen opgeven voor de werkelijke controle die ingebakken zit in de structuur en praktijk van de organisatie.

Laloux schreef de bestseller Reinventing organizations waarvan in het najaar van 2015 een Nederlandse vertaling verscheen met dezelfde Engelse titel (Lannoo/Het Eerste Huis). Het boek wordt wereldwijd geprezen en ‘baanbrekend’ en ‘wereldveranderend’ genoemd.


 

De problemen met Volkswagen, waaronder alle auto’s van alle merken van het concern vallen, zijn bekend. In reactie daarop gaat het Volkswagen concern 160.000 auto’s in Nederland terugroepen om het probleem op te lossen. En nu vraag ik mij af hoe ze dat denken te gaan doen.

Immers, het probleem is een software truc dat ervoor zorgt dat de emissie en verbruiks waardes op de testbank aanzienlijk lager zijn dan de werkelijke waardes. Ongeacht of dit nu Stikstof of CO2 uitstoot is. Dezelfde truc zorgt ervoor dat het verbruik op de testbank zo’n 40% lager is dan het werkelijk brandstof gebruik.

Deze software truc verwijderen zorgt maar voor één ding: de waarden gemeten op de testbanken komen wat dichter in de buurt van de werkelijke waarden. Maar wat heeft de Volkswagen bezitter of berijder daaraan? Het brandstof verbruik daalt niet, de emissie van schadelijke gassen evenmin. Het enige wat de bezitter of berijder zou merken is als de overheid consequent de energie klasse van de al verkochte auto’s gaat bijstellen zodat kopers ervan meer wegenbelasting en een naheffing voor extra BPM heffing moeten gaat opleggen.

Als Volkswagen bedoeld met het ‘oplossen van het probleem’ dat zij de kopers schadeloos gaan stellen voor deze mogelijke verhoging van hun kosten, en per gereden kilometer een vergoeding geeft voor de ten opzichte van de meetgegevens extra brandstofkosten, én als Volkswagen de overheid alsnog de verstrekte milieu subsidies (korting op BPM) bij aanschaf gaat terugbetalen, dan is dat inderdaad een oplossing. Maar daar hoef je geen auto’s voor terug te roepen.

Auto’s terugroepen impliceert dat er iets aangepast moet worden. Maar wat dan? De software updaten? Dan verandert er niets. Ja, als je je auto ooit nog zou laten meten geven de waarden ineens een veel reëler beeld, maar wie zit daarop te wachten?

Of de software zo aanpassen dat de instellingen altijd zo staan als nu alleen op de testbank? Het zou kunnen, maar berijders worden daar niet vrolijk van. Niet vooruit te branden auto’s met minimaal vermogen, dat is niet waarom ze een 1.6 of 2.0 liter TDI genomen hebben. Een kansloze missie.

Een andere motor erin plaatsen? Die voldoet dan net zomin aan de emissie normen op basis waarvan de auto ooit aangeschaft is als de bestaande motor. Anders hadden ze immers die echt zuinige en schone motoren er wel ingezet. Dan zou er een nieuwe motor ontwikkeld moeten worden die wel net zo zuinig is en net zo weinig uitstoot heeft als geclaimd met de testwaarden. Dat zal niet lukken, in ieder geval niet binnen afzienbare termijn.

Een truc bedenken om de bestaande motoren zuiniger te krijgen? Denk aan de dure Audi’s die met een ‘zuinige en schone’ TSI motor rondrijden. Waarbij de zuinigheid en bijhorende emissie waarden mogelijk gemaakt worden door een minimale afsluiting van de zuigers waarvan het gevolg is dat het olie verbruik (en bijhorende luchtvervuiling) enorm is en de motoren zelf na 2-3 jaar volledig gereviseerd moeten worden, een behoorlijke kostenpost voor de bezitters. Ook dat is een truc om de cijfers wat op te krikken.

De oplossing mag dit keer geen truc zijn, dat zou het definitieve faillissement van het concern betekenen. Ik zou echt niet weten wat Volkswagens aan de auto’s zou kunnen doen om emissie en verbruik meer in lijn te brengen met wat de folders daarover aangeven hebben.

Oplossen kan ook betekenen: we doen niets. De software truc is immers niet meer nodig voor auto’s die al verkocht zijn want niemand gebruikt zijn auto alleen op de testbank. En de auto’s zijn al aangeschaft, milieu subsidie is al verleent. Ze verbruiken alleen 40% meer dan de folder aangaf maar daar is iedereen inmiddels wel aan gewend. Ofwel: er verandert toch niets voor de berijders of bezitters van bestaande Volkswagens. Tenzij de overheid besluit om ze financieel zwaarder te belasten, maar die kans acht ik klein en eventueel kan het Volkswagen concern dat vergoeden.

En daarom vraag ik mij af wat Volkswagen met die terugroep actie beoogd. Het lijkt mij volstrekt zinloos en zal geen enkele verandering in verbruik of milieu vervuiling teweeg brengen. Het heeft er alle schijn van dat het een verdoezeling is van de enige praktische oplossing: we doen niets, maar door de terugroep actie lijkt het tenminste of we wat doen.

Op de boeklancering van het Kantelingsalfabet, afgelopen april, is door een aantal bijdragers aan het boek afgesproken dat het boek de start zou moeten zijn van een kantelbeweging in Nederland. Die kantelbeweging zou tot doel moeten hebben meer mensen in Nederland kennis te laten maken met de kantelgedachte. Het boek, waarin 100 individuele en daarom heel verschillende kantelbijdrages staan, heeft laten zien dat kantelen in vele vormen en op velerlei gebieden kan plaatsvinden. En dat het in alle beschreven gevallen geleid heeft tot een beter (gelukkigere, gezonder) leven voor degene die gekanteld is.

Daarom is besloten om in de week van 22 september 2015 te starten met Kantelcafé’s. Bijeenkomsten waarin de kantelgedachte op meerdere gebieden wordt toegelicht aan de aanwezigen door middels van workshops, lezingen, sessies, kantelkistvoordrachten en informatiestands. Waarbij de workshops gegeven worden door al gekantelden en zij in de workshop hun ervaring met het kantelen delen. De langere sessies zijn bedoeld om op bepaalde maatschappelijke gebieden, denk aan Gezondsheidszorg, Politiek, Onderwijs, Kunst en Cultuur, Economie, Welzijn, maar ook Kantelen in Organisaties, via discussie en zelf meedoen de aanwezigen ‘over de streep’ te trekken.

Samen met andere Almeerse Kantelaars is daartoe het Kantelcafé Almere op 23 september opgezet. Van 17:00 tot 21:00 uur, bij Places to Work (Wisselweg Almere – voor de kenners: het oude Leaseplan gebouw).

Het Kantelcafé is gratis toegankelijk. Er worden drie sessies van ongeveer een half uur georganiseerd die momenteel nog ingevuld worden. Deze sessies worden gehouden in het Auditorium. Om 17:30, 18:30 en 19:30. Tussen de sessies, rond 18:00 en 19:00 worden er Kantelkist voordrachten gegeven in het Café. In het Café zijn ook de informatiestands waar allerhande informatie over Kantelen, de Kantelgedachte, de Kantelbeweging en dergelijk verkregen kan worden.

De Kantelworkshops worden gegeven in ruimtes om het Café en het Auditorium en zijn doorlopend. Een Kantelworkshop duurt ongeveer 15-20 minuten. Tijdens deze Kantelworkshops zullen verschillende Kantelaars vanuit hun eigen beleving de aanwezigen meenemen in hun Kantelreis.

De ontvangst is in het Café. In het Café kunnen hapjes en drankjes besteld en genuttigd worden. Het Café is de ontmoetingsruimte. Hier kunnen verbindingen gemaakt worden en kennis en ervaring uitgewisseld worden.

We doen ons best om er een mooi en zinvol evenement van te maken. Indien succesvol zal het zeker herhaald worden. Daarnaast is het Kantelcafé Almere een blauwdruk voor Kantelcafé’s die elders georganiseerd worden.

Iedereen is van harte welkom. Laat je inspireren. Ontmoet, verbindt en hopelijk ga je ook kantelen.

Voor het logo is gekozen voor de Gulden Snede, de meest volmaakte vorm die bestaat. Kantelen in zijn algemeenheid streeft naar een volmaakte maatschappij, op alle gebieden. Daarvoor is een basis nodig, zo’n 20% van de hele populatie. Dan wordt het Kantelpunt bereikt. Daarom is het belangrijk dat we zoveel mogelijk mensen laten proeven en ruiken aan het Kantelen. Zodat zij tot die 20% gaan behoren en het Kantelpunt steeds dichterbij komt.

kantelcafe uitnodiging

Voor de boekpresentatie van het Kantelingsalfabet heeft Paul Veld van een aantal auteurs een video opname gemaakt waarin zij uitleggen wat kantelen voor hen betekend.

Ik was één van de gegadigden en hierbij het resultaat.

Een hoofdstuk uit het Kantelingsalfabet. Geschreven door Marcel Kolder, Kanteldenker. Ik wil hem graag met jullie delen.

 

Eigenwijze

 

Marcel Kolder

 

Het moment dat het voor mij duidelijk werd dat het allemaal anders zou kunnen, was het moment dat Mayim, mijn gehandicapte dochter, via haar spraakcomputer vertelde: “papa, ik heb je vandaag niet meer nodig, ik kan nu alles zelf, met mijn nieuwe elektrische rolstoel en mijn spraakcomputer. Ik ben niet meer gehandicapt.” En dat terwijl ze, in mijn ogen, ernstig beperkt was. Vanuit haar optiek naar dingen leren kijken was mijn kantelmoment. Al op haar zesde – in 2004 – koos ze bewust voor eigen regie over haar doen en laten.

I am what I am

Acht jaar later keek ik met mijn dochter naar de openingsceremonie van de Paralympics. Shirley Bassey zong I am what I am. Tegelijkertijd werd een reusachtig beeld onthuld van een ‘misvormde’ vrouw, als moderne versie van de armenloze Venus van Milo. Het beeld van beeldhouwer Marc Quinn schreeuwde “ik ben wat ik ben!” Mijn dochter en ik keken elkaar veelbetekenend aan. Nobelprijswinnaar Stephen Hawking kwam daarna in beeld. Hij zat klaar in zijn rolstoel, tussen diverse gehandicapte sporters, en bediende met zijn ogen zijn spraakcomputer. Ik quote zijn computer:

The Paralympic Games is about transforming our perception of the world. We are all different, there is no such thing as a standard or run-of-the-mill human being, but we share the same human spirit.

What is important is that we have the ability to create … however difficult life may seem, there is always something you can do and succeed at.

– Stephen Hawking

Nederland grossierde die weken in paralympische medailles, maar het kwam amper in het nieuws. De NPO toverde voornamelijk politieke debatten op de buis, die steevast gingen over bezuinigingen op de AWBZ en over het afschaffen van het Persoonsgebonden Budget (PGB). Een budget voor mensen met een flinke zorgvraag, die hen in staat stelt zelf te kiezen welke zorg ze inkopen.

Gemis aan visie op eigen regie

Wat me opviel is dat de debatten niet gingen over:

  • een visie op levensbrede en levenslange zorg,
  • de mogelijkheden en kansen voor langdurig gehandicapten om te kunnen participeren in de maatschappij,
  • zorgvernieuwing,
  • samen dingen doen,
  • en al helemaal niet over autonomie/eigenaarschap en eigen regie.

De politiek kan nog steeds leren van hoe deze sporters, mijn dochter en velen met hen, in het leven staan: als kansrijke talenten. Talenten die meer moeite hebben de vooroordelen te overwinnen dan met hun eigen handicap. Maar hoe krijg je het denken gekanteld zoals mijn dochter dat van nature doet? Ondanks haar zware handicap doet ze mee in de maatschappij. Ze twittert regelmatig dat ze tandarts wil worden. En als het niet met haar eigen spastische handen lukt, dan maar met een robotarm, vindt ze.

Mijn kanteldoel is om overheid, zorginstellingen en organisaties zover te krijgen dat ze geen stap terug doen, maar een stap vooruit gaan. Mede-aanjager en inspirator worden van ingrijpende veranderingsprocessen in het systeem. Niet ‘over’ deze mensen praten maar ‘met’. De overheid zal bijvoorbeeld zijn eigen klokkenluider moeten worden. Want echte verandering komt vooral van binnenuit.

In 2012 startte de landelijke werkgroep ‘Eigen Regie’ op initiatief van Margit van Hoeve, die ik leerde kennen vanuit de kanteling in de zorg. Er verzamelde zich al snel een bonte groep van divers pluimage: politici, bestuurders, zorgverleners, zorgvragers en ondergetekende. In korte tijd ontstond een krachtige visie op ‘Eigen Regie’ en deze werd begin 2013 aan de Tweede Kamercommissie Zorg overhandigd. Hieronder de hoofdpunten.

Eigen regie als basis

Ieder mens moet in staat gesteld worden zijn eigen leven te leiden, eigen keuzes te maken en mee te kunnen doen in de samenleving. Dat iemand daarbij afhankelijk is van ondersteuning mag nooit betekenen dat een ander invult wat iemand wil. Eigen regie strekt zich uit over alle levensterreinen, maatschappelijke rollen en relaties die iemand aangaat. Eigen regie gaat uit van de intrinsieke waarde van ieder mens. Om deze waardigheid tot zijn recht te laten komen, moet die waardigheid zelf het startpunt zijn.

Eigen regie, eigen kracht en eigen verantwoordelijkheid

De termen eigen regie, eigen kracht en eigen verantwoordelijkheid worden vaak door elkaar gebruikt. Deze verwarring van termen kan ten koste gaan van eigen regie en maakt daarnaast ook de rollen onduidelijk van de betrokken partijen: mensen zelf, hun omgeving, dienstverleners en overheid.

Onderscheid eigen regie en eigen kracht

Eigen regie gaat uit van wat iemand wil met zijn leven. Eigen kracht gaat over de mogelijkheden die iemand heeft om zijn problemen aan te pakken, samen met het eigen netwerk. Wat iemand wil, is ruimer dan waartoe iemand zelf, samen met zijn netwerk, in staat is of kan realiseren. Om eigen regie te kunnen voeren moet er wel een beroep worden gedaan op eigen kracht. Wanneer echter alleen wordt uitgegaan van eigen kracht loopt men het risico voorbij te gaan aan wat iemand wil. Eigen regie is dus wat anders dan het zelf regelen en organiseren van je leven.

Onderscheid eigen regie en eigen verantwoordelijkheid

Eigen verantwoordelijkheid gaat over de vraag wat iemand zelf moet doen. In de volksmond betekent eigen verantwoordelijkheid vaak dat je alles wat je zelf kunt doen, ook zelf mòet doen. Dit misverstand kan leiden tot het afschuiven van de (gezamenlijke) verantwoordelijkheden. Als mensen met een beperking alles doen wat ze zelf kunnen, betekent dat vaak dat er geen tijd en energie overblijft om een gewoon leven te leiden. Participatie in de samenleving komt dan in het gedrang. Eigen regie over eigen leven voeren kan betekenen dat je juist het regelen van bepaalde zaken uit handen geeft om een normaal leven te kunnen leiden. Eigen regie staat met de vraag wat iemand zelf moet doen, maar eigen regie is wel een ruimer begrip dan eigen verantwoordelijkheid.

Eigen regie gaat dus over de vraag: wat wil ik met mijn leven? Eigen kracht gaat over: wat kan ik? En eigen verantwoordelijkheid gaat over de vraag: wat moet ik zelf doen? Daarbij behoort eigen regie het uitgangspunt van beleid te zijn.

Het Kantelingsalfabet

Dit is hoofdstuk uit Het Kantelingsalfabet. Een unieke co-creatie van meer dan 100 auteurs, redacteuren en partners die, vanuit de gedachte ‘Verandering begint met delen, binnen vier maanden samen een boek realiseren met meer dan 90 hoofdstukken over kantelen. De hoofdthema’s zijn; persoonlijk kantelen, samenleving, onderwijs en organisatievernieuwing. Lees meer over dit ludieke initiatief op de website van Uitgeverij De Alfabetboeken (www.dealfabetboeken.nl) of teken alvast in voor Het Kantelingsalfabet in de bookshop van De Alfabetboeken voor € 12,99, inclusief verzendkosten, door hier te klikken. Het boek wordt begin april uitgeleverd.

 

 

1 april is het zover. De lancering van het boek ‘Het Kantelingsalfabet’. Een boek waaraan bijna 100 kantelaars, dwarsdenkers, friskijkers en omdenkers hebben bijgedragen en ieder een hoofdstuk heeft geschreven over het moment waarop voor hem of haar het begon te kantelen. En waar daar toe heeft geleid.

Een unieke bijeenbrengen van mensen, dat niet alleen heeft geleid tot het boek, maar een hele beweging van kantelaars. Ik voel mij vereerd dat ik hier ook een bijdrage aan heb kunnen leveren. Begonnen door een brainstorm van een klein groepje gelijkgestemden in november vorig jaar, een idee om een boek uit te brengen met ervaringen van vele kanteldenkers en dat zonder budget te doen. En het is gelukt.

Dankzij een beperkt aantal sponsors en heel veel tijd die de deelnemers aan het boek eraan besteed hebben. Dankzij vrijwillige bijdrages, en een ongelimiteerde inzet van de trekkers.

Op 1 april zal het boek tijdens een groots evenement bij Seats2Meet Utrecht CS gelanceerd worden.

Je kunt erbij zijn op 1 april. Registreer je dan bij: https://events.seats2meet.com/event/36157/Kantelingsalfabet_boeklancering. Er zijn er al bijna 100 voorgegaan!

Volg de ontwikkelingen op twitter met #kantelingsalfabet of bezoek de Facebook pagina Kantelingsalfabet

Het boek zal naast tekst ook vele toepasselijke afbeeldingen bevatten van Luc Timmers, beter bekend van ‘de Lijnmanager‘.

Denk je ook dat het anders kan? Dat het anders moet? Dat we moeten kantelen? Of wil je gewoon weten wat Kantelen is? In alle gevallen: het boek zal een goede aanzet zijn tot Kanteldenken. En het boeklanceringsevent zal je in ieder geval de gelegenheid geven om met 100+ kanteldenkers kennis te maken en de verdieping te zoeken. En wie weet wat dat voor je zal brengen.

Er zijn voldoende redenen om de uitzending van Tegenlicht met het interview met Ricardo Semler nog eens rustig terug te kijken. De gedachtes van Semler en die van Kwalitisme stemmen vrijwel volledig overeen. Opmerkelijk is dat Semler net als ik, de VOC, als begin noemt van het kapitalische systeem met alle uitwassen dat we nu hebben: alles draait alleen nog maar om geld. Hoeveel slachtoffers zijn er gevallen? En wat moet dat kosten?
Het wordt tijd om te kantelen. Zoals Semler ook treffend aangeeft: het is een onverwachte gebeurtenis, iets wat je overvalt, waardoor je gaat kantelen.

Echt de moeite waard. Veel kijkplezier. Dit is deel 1: Semler over Veranderen.

price-and-value

Kwalitisme. Daarmee bedoel ik eigenlijk dat we de verstoorde balans tussen kwantiteit en kwaliteit weer in balans moeten brengen. De Westerse maatschappij is volledig doorgeslagen naar kwantiteit, en we zijn kwaliteit uit het oog verloren.

Kwaliteit is voor mij alles wat niet gekwantificeerd kan worden. Want zodra je iets kwantificeert ben je bezig met kwantiteit. Zo’n 3000-4000 jaar zijn we bezig om alles steeds verder te kwantificeren en het digitale tijdperk heeft daar een grote bijdrage aan geleverd. Want digitaal is kwantiteit. Digitaal is meetbaar. Kwaliteit is analoog, niet definieerbaar en niet meetbaar. Wetenschap is digitaal, gevoel, intuïtie, vertrouwen is analoog. Kwaliteit is het laatste. En helaas baseren we ons in praktijk alleen nog maar op het eerste.

Vandaag kwam ik een leuk artikel tegen op Spirit Science and Metaphysics: The Paradox of Our Age – How Our Society is Backwards. Het gaat precies over hetgeen waarvoor ik Kwalitisme gestart ben. Daarom wil ik jullie het artikel niet onthouden.

We write more, but learn less; plan more, but accomplish less; we make faster planes, but longer lines; we learned to rush, but not to wait; we have more weapons, but less peace; higher incomes, but lower morals; more parties, but less fun; more food, but less appeasement; more acquaintances, but fewer friends; more effort, but less success. We build more computers to hold more information, to produce more copies than ever, but have less communication; drive smaller cars that have bigger problems; build larger factories that produce less. We’ve become long on quantity, but short on quality.

Lees het hele artikel hier: http://www.spiritscienceandmetaphysics.com/the-paradox-of-our-age-how-our-society-is-backwards/

Ja, ik ben een groot voorstander voor invoering van het onvoorwaardelijk basisinkomen. Gratis geld voor iedereen, zoals Rutger Bregman het stelt. Omdat het niet alleen een veel eerlijkere verdeling van welvaart geeft (bedenk dat er een steeds groter wordend verschil ontstaat tussen de 10% rijksten en 60% armsten in welvaartslanden, ook in Nederland – zie onder andere Piketty), maar ook omdat het de welvaart veel meer doet toenemen dan het huidige stelsel van belastingen, uitkeringen en toelages. Van een systeem gebaseerd op verdeel en heers, op controle en macht, op regelzucht, bemoeizucht en asocialisatie van de maatschappij naar een systeem gebaseerd op vertrouwen, gelijkwaardigheid, ruimte voor ontplooing, sociale cohesie, welzijn, en tevredenheid.

Daarom ter introductie voor iedereen die zich eigenlijk nog nooit verdiept heeft in het onvoorwaardelijk basisinkomen een Amerikaans filmpje met 10 redenen om vooral voor invoering van het onvoorwaardelijk basisinkomen te zijn.